​​​

​

       Για παράδειγμα, μια ξαφνική αλλαγή στα πλάνα της δουλειάς για έναν άνθρωπο σημαίνει «ευκαιρία για εξέλιξη», ενώ για έναν άλλον σημαίνει απειλή και αποτυχία. Γιατί συμβαίνει αυτό; Η απάντηση κρύβεται στον προσωπικό μας «φακό», δηλαδή στο σύστημα των νοητικών κατασκευών που χτίζουμε από παιδιά. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, όλοι μας συμπεριφερόμαστε σαν μικροί επιστήμονες της καθημερινότητας. Παρατηρούμε τι συμβαίνει γύρω μας, κάνουμε υποθέσεις, δοκιμάζουμε σενάρια και προσπαθούμε να προβλέψουμε το μέλλον. Θέλουμε να ξέρουμε τι να περιμένουμε από τους ανθρώπους, τις σχέσεις και τη δουλειά μας.

Αυτή η ανάγκη για πρόβλεψη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ο τρόπος που το μυαλό μας δημιουργεί, νιώθει ασφάλεια και σταθερότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς. Ο  φακός μας άλλοτε μας διευκολύνει και άλλοτε μας παγιδεύει. Οι νοητικές μας κατασκευές είναι το συνδετικό υλικό ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Βασιζόμαστε στις παλιές μας εμπειρίες για να ερμηνεύσουμε τις καινούργιες